Ο ώμος του κωπηλάτη

Το άρθρο αυτό αναφέρεται σε μια πάθηση που είναι συχνή κυρίως σε νεαρούς αθλητές της κωπηλασίας, καθώς και σε όψιμους κωπηλάτες της λέμβου της ζωής. Οι διαφορές της επί των δυο αυτών συμπαθών ομάδων είναι μικρές. Οι μεν νέοι αρχίζουν να συνειδητοποιούν ότι για να μάθουν πρέπει να πάθουν, οι δε άλλοι αρχίζουν να καταλαβαίνουν ότι επειδή έμαθαν, καλά να πάθουν.

Πριν όμως επεκταθούμε στα χαρακτηριστικά της πάθησης αυτής των δυο ηλικιών, της ‘μια χαρά είσαι’ και της ‘μια χαρά φαίνεσαι’, καλό είναι να ξεκινήσουμε από την αρχή, από τα τυπικά στοιχεία που αποτελούν μια άρθρωση.

Τα τυπικά στοιχεία μιας άρθρωσης

Μια άρθρωση αποτελείται από δυο οστά που βρίσκονται το ένα κοντά στο άλλο, φτιαγμένα κατά τέτοιο τρόπο ώστε να κινούνται. Συνήθως το ένα έχει μια κυρτή και το άλλο μια κοίλη επιφάνεια για να αλληλοϋποδέχονται το ένα το άλλο. Τα άκρα τους καλύπτονται από ένα λείο επίστρωμα, που μοιάζει με μαλακό γυαλί, τον χόνδρο. Το όλο σύστημα περιβάλλεται από έναν σάκο, που ονομάζεται αρθρική κάψα, η οποία εσωτερικά έχει έναν ελαστικό υμένα που παράγει λιπαντικό υγρό, το αρθρικό υγρό. Αυτό χρησιμεύει για την ελαχιστοποίηση των τριβών των αρθρούμενων επιφανειών. Σε ορισμένες αρθρώσεις, εκεί που υπάρχουν έντονες καταπονήσεις, παρεμβάλλεται μεταξύ των αρθρικών επιφανειών μια ημισελινοειδής φλάντζα προστασίας, ο μηνίσκος. Οι αρθρώσεις σταθεροποιούνται με τους συνδέσμους. Πάνω από τον αρθρικό θύλακα και τους συνδέσμους, περνούν τα καταφυτικά άκρα των μυών, οι τένοντες, που αποτελούν την κινητήρια δύναμη της άρθρωσης. Μεταξύ των τενόντων και των σκληρών επιφανειών παρεμβάλλονται μαξιλαράκια προστασίας, οι ορογόνοι θύλακες ή μπούρσες (bursa).

Το όλο σύστημα μοιάζει με ένα αυτογρασαριζόμενο κινούμενο μέρος μιας μηχανής, φτιαγμένο για αναγκαίο και συγκεκριμένο λόγο. Η μηχανή αυτή όμως είναι ζωντανή, που σημαίνει ότι αυτοπροσδιορίζεται, επαναπροσαρμόζεται και αυτοεπισκευάζεται, όταν πάσχει.

Η άρθρωση του ώμου

Η άρθρωση του ώμου χαρακτηρίζεται ως σφαιροειδής. Αυτό σημαίνει ότι είναι φτιαγμένη κατά τέτοιο τρόπο ώστε να κινείται προς όλες σχεδόν τις διευθύνσεις. Το ‘σχεδόν’ παραπέμπει στο ότι, όπως σε καθετί στη ζωή, έτσι και εδώ, υπάρχουν όρια. Ένα όριο που τίθεται στην περίπτωση αυτή, ονομάζεται ακρώμιο. Το ακρώμιο είναι ένα είδος μηχανικού ‘μπλόκ’, δημιουργημένο από την εποχή που ήμασταν τετράποδα, για συγκεκριμένους τότε λόγους. Οι εποχές όμως άλλαξαν. Το ακρώμιο σχηματίζεται από ένα οστό προέκταση της ωμοπλάτης, το οποίο αρθρώνεται με την κλείδα. Κατά το σήκωμα του χεριού μέχρι την οριζόντια θέση, η κίνηση γίνεται ελεύθερα. Μετά την οριζόντια όμως θέση, το επάνω μέρος του βραχίονα, βρίσκοντας στο ακρώμιο, συμπαρασύρει μέσω αυτού και της γύρω οροφής στην οποία βρίσκει, σε στροφική κίνηση την ωμοπλάτη. Σε αυτό το σημείο δώστε ιδιαίτερη προσοχή. Η πέραν της οριζόντιας θέση άρση του χεριού, συμπαρασύρει μέσω του ακρωμιακού ταβανιού σε κίνηση και την ωμοπλάτη.

Το πέταλο των στροφέων (rotator cuff)

Για τις κινήσεις του χεριού ευθύνονται καίρια οι μύες. Οι πιο σημαντικοί είναι οι ‘στροφικοί’, καθόσον η κάθε κίνηση του χεριού παρουσιάζει και στροφή. Οι συγκεκριμένοι μύες, διαμορφώνουν ένα τενόντιο πέταλο, που εντοπίζεται μεταξύ της άρθρωσης και του ακρώμιου. Το πέταλο αποτελείται από τους τένοντες των μυών, που ονομάζονται υπερακάνθιος (supraspinatus), υπακάνθιος (infraspinatus), ελάσσων στρογγυλός (teres minor) και εν μέρει o υποπλάτιος (subscapoularis), αν και εδώ πρέπει να προστεθεί και ο τένοντας της μακράς κεφαλής του δικεφάλου, που περνάει σαν κορδόνι μέσα από την άρθρωση. Για αυτό το τενόντιο πέταλο, γνωστό σαν rotator cuff, για να μην υφίσταται στα σκληρά σημεία που ακουμπά καταπονήσεις, η φύση έχει φροντίσει να υπάρχουν μαξιλαράκια προστασίας, οι μπούρσες. Μια σημαντική τέτοια μπούρσα βρίσκεται κάτω από το ακρώμιο.

Συνδρόμο τριβής (impingement syndrome)

Κατά τις στροφικές κινήσεις του χεριού και ιδίως αυτές που γίνονται με ψηλά το χέρι, το τενόντιο πέταλο συμπιέζεται στο ακρώμιο, και σε ορισμένες περιπτώσεις πάσχει.

Οι πιέσεις που ασκούνται, και γενικά όλη η διαδικασία της στροφικής κίνησης του χεριού, σε νεαρές ηλικίες δεν επιφέρουν πρόβλημα. Η μικρή ηλικία είναι ‘μαγική’, τα παιδιά είναι σαν λαστιχένιες επιβιωτικές μηχανές, όπου το όλο σύστημα επαναπροσαρμόζεται πολύ γρήγορα, μια που υπάρχουν αυξημένες ανοχές ως πρώτο δώρο της φύσης στη ζωή μας.

Σταδιακά όμως με την πάροδο των ετών και με την παρατεταμένη λειτουργία, το σύστημα αναπτυσσόμενο και υπερλειτουργώντας χάνει τις μικρές, πλην όμως ισχυρές σε σχέση με το μέγεθός του, δυνατότητες. Οι μπούρσες συμπιέζονται και κάποτε ερεθίζονται (bursitis), το ίδιο και οι τένοντες που τρίβονται από τη μονομέρεια της επερχόμενης ζωής, όλο και πιο έντονα στο ίδιο έδαφος και στο υπακρωμιακό ταβάνι. Το γεγονός αυτό οδηγεί σε φλεγμονές (tendοnitis).

Τα φαινόμενο αυτό εάν συνεχιστεί, μπορεί να επιφέρει πρόβλημα στην άρθρωση, το οποίο αρχίζει να διακρίνεται με την επώδυνη στροφική κίνηση του βραχίονα. Ο βαρκάρης της ζωής αντιμετωπίζει εδώ το πρώτο του πρόβλημα. Δεν μπορεί να βάλει στο ποτήρι του όλη τη μπύρα. Η κίνηση αυτή, γνωστή ως empty can test, δηλαδή η άρση του χεριού με σύγχρονη στροφή προς τα μέσα και με βάρος, είναι το πρώτο σημείο λειτουργικού προβλήματος του ώμου, εκ της πίεσης συνήθως του πετάλου των στροφέων.

Στάδια

Ο πόνος είναι ο συναγερμός που παραπέμπει ότι κάτι δεν πάει καλά. Αυτός μπορεί να ηχεί, όπως και στις μηχανές, σταδιακά και σιγανά ή έντονα και απότομα. Σταδιακά, συνήθως προέρχεται από μια αρχόμενη τενοντίτιδα ή θυλακίτιδα. Απότομα, μπορεί να επέλθει από πιο σοβαρό τραυματισμό ή κάκωση από πτώση. Σε αυτή την περίπτωση οι πόνοι είναι έντονοι και διαρκείς.

Η αρχή του προβλήματος ξεκινά συνήθως με μικρές τενοντίτιδες πριν ακόμη από τα 25 χρόνια της ζωής μας. Αυτές συνήθως προέρχονται από υπερβολική χρήση του χεριού και του ώμου, κυρίως από αθλητικές δραστηριότητες, όπως έντονο κολύμπι, ρίψεις, κωπηλασία. Στο πέταλο των στροφέων δημιουργούνται μικρές φλεγμονές με στικτές αιμορραγίες και οίδημα. Είναι επισκευαστικά ιάσιμες, εάν προσεχτούν και αντιμετωπιστούν με λογική σκέψη.

Σε δεύτερη φάση, που εντοπίζεται κυρίως στην ηλικία των 25 έως 40, ο οργανισμός επισκευάζεται υποδεέστερα, στέλνοντας στην περιοχή του τένοντα που φλεγμαίνει δεύτερης ποιότητος υλικά, όπως μια βιολογική σιλικόνη (συνδετικός ιστός με κολλαγόνο) και χτίζει την περιοχή κοντά στα κόκαλα κάπως άτσαλα, με άλατα ασβεστίου. Αυτό επιφέρει στην άρθρωση μια σχετική δυσλειτουργία. Η κατάσταση αυτή, που ανιχνεύεται ακτινολογικά και λέγεται ασβεστοποιός τενοντίτις (calcium tendonitis), είναι αποτέλεσμα παρατεταμένων, επανειλημμένων και μη σωστά αντιμετωπισμένων μικροκακώσεων του ώμου.

Η τρίτη φάση επέρχεται συνήθως μετά τα 40 έτη. Σε αυτή την ηλικία εμφανίζονται στα οστά επιπρόσθετες εκφυλιστικές αλλοιώσεις. Ένας τένοντας μπορεί να υποστεί ζημιά από κάποιο οστεόφυτο, που θα έχει προκύψει σε κάποιο σημείο του ακρωμίου, να φθείρεται και να κοπεί, σαν το σκοινί να τρίβεται σε γρεζιασμένη μπίντα. Η σοβαρότητα της συγκεκριμένης κατάστασης, που ονομάζεται ρήξη του cuff, μπορεί να απαιτήσει χειρουργική επέμβαση με μάτισμα και σταθεροποίηση του τένοντα στο κόκαλο, με ειδικές αγκυρούλες σύνδεσης.

Εκ των παραπάνω γίνεται αντιληπτό ότι υπάρχει μια εξελικτικότητα στην πάθηση αυτή του ώμου, που μπορεί να ξεκινήσει από μια ελαφρά ωμαλγία, η οποία εάν δεν προσεχτεί ιδιαίτερα, μπορεί να καταλήξει σε ανάγκη ‘αγκυροβόλησης’ του τένοντα για να μην επέλθει αύξηση της κάκωσης στο σκάφος της ζωής και αναπηρία. Και φυσικά το ακρώμιο φροντίζεται να ‘κουρευτεί’ και από τα πολλά του γρέζια και κόβεται, εάν απαιτηθεί, και κάποιος σύνδεσμος από την οροφή ώστε να αναπνεύσει το σκοινί στην μπίντα.

Καταστάσεις υπερχρησίας

Λέμε συχνά ότι είμαστε ίδιοι αλλά όχι όμοιοι. Αυτό σημαίνει ότι ο Θεός δεν χρησιμοποίησε σε όλους μας τα ίδια ποιοτικά υλικά ούτε και καλούπι. Είμαστε, κοινώς, ιδιοκατασκευές της φύσης, με φθορές και ιδιαιτερότητες. Άλλο όν, για παράδειγμα, είναι η πεθερά και άλλο το μπουμπούκι. Κοινός παρονομαστής ότι όλοι αλλοιωνόμαστε, απλώς ο πιο σκληρός αντέχει.

Έτσι γίνεται και σε μια άρθρωση. Όταν δουλεύει περισσότερο από ότι πρέπει, υπερθερμαίνεται και φθείρεται, δουλεύοντας λιγότερο, υδαρεύει και σκουριάζει. Σκόπιμο είναι να μην απομακρυνόμαστε πολύ από τις προδιαγραφές της φύσης, δυστυχώς όμως τα τελευταία χρόνια ξεφύγαμε ραγδαία. Ένα από τα αποτελέσματα αυτής της απομάκρυνσης είναι και η έξαρση των λεγομένων επαγγελματικών νόσων και παθήσεων.

Οι παθήσεις αυτές, που θα μπορούσαν να λεχθούν και ‘νόσοι μονομερούς ενασχόλησης’, μπορούν να ταξινομηθούν σε 3 υποκατηγορίες, στις καθαρά παθολογικές, στις μηχανικές και στις διανοητικές, αν και το όριο μεταξύ τους είναι δυσδιάκριτο. Οι τελευταίες είναι οι πιο επικίνδυνες. Από τις άλλες δυο, οι παθολογικές είναι οι πιο ‘μυστήριες’. Μένουν τελικά οι μηχανικές, που είναι και το αντικείμενο του οδυσσειακού προσανατολισμού μας.

Πολλές από τις λεγόμενες ‘μηχανικές’ παθήσεις, που αφορούν κυρίως το μυοσκελετικό σύστημα, προέρχονται από τις ίδιες επαναλαμβανόμενες κινήσεις. Είναι δηλαδή καταστάσεις φθοράς. Αυτές μπορούν να προέλθουν από το συγκεκριμένο είδος της εργασίας, τις συνθήκες της ζωής, τα σπορ. Οι διάφορες ενασχολήσεις απαιτούν και ιδιαίτερες καταπονήσεις. Ως παράδειγμα για τον ώμο - αγκώνα και καρπό εργασία καταπόνησης είναι το βάψιμο, για τη μέση - ώμο και αγκώνα, το σιδέρωμα, για τον ώμο - αγκώνες - καρπό και τα γόνατα είναι η κωπηλασία. Σε τελική ανάλυση, είμαστε όλοι κατά κάποιο τρόπο, κωπηλάτες της ζωής.

Όταν ένα σύστημα δουλεύει μονόπλευρα, χάνεται ο πλουραλισμός του. Είναι σαν μια μηχανή με πολλά γρανάζια, που δουλεύουν μόνο τρία. Η μονομέρεια της ενασχόλησης έχει σαν αποτέλεσμα τα τρία γρανάζια ή τα τρία δόντια του ενός γραναζιού που δεν σκουριάζουν, να φθαρούν και να γίνουν εντέλει δυο, εκ των οποίων θα μείνει τελικά το ένα, η ανάμνηση.

Από την μονόπλευρη ενασχόληση, κάποιο σημείο που καταπονείται περισσότερο μας ‘αφήνει χρόνους’ νωρίτερα. Μετά από μια αρχική περίοδο ανάδυσης της δύναμης και της αξίας του ως βιολογικού ιστού, χάνει κάπου τις ικανότητές του και το σύστημα καταρρέει, συμπαρασύροντας και άλλα, σαν χάρτινος πύργος. Οι πρωταθλητές, για παράδειγμα, παρότι τους θαυμάζουμε στα χρόνια της ακμής τους, έχοντας από την έξαρση της φλόγας τους εξαντλήσει νωρίς το λάδι από το καντήλι της ζωής τους, έχουν προσδόκιμο ζωής σε σχέση με τον μέσο άνθρωπο, μειωμένο κατά 7 τουλάχιστον χρόνια.

Το ίδιο, σε μικρογραφία, συμβαίνει και στον ώμο. Ένας ώμος που λειτουργεί επιλεκτικά και μονομερώς, ασχέτως φορτίου - και το τονίζουμε ιδιαίτερα αυτό - σε κάποιο σημείο του μετά από μια περίοδο ακμής, θα προκύψουν τεχνικά προβλήματα, όλα μαζεμένα. Η κυτταρική αναγέννηση και η ανάπλαση έχουν καθορισμένες γενετικές σημάνσεις. Η επανάληψη είναι η μητέρα της μαθήσεως, αλλά η επαναληπτικότητα της επανάληψης είναι η μητέρα της παθήσεως.

‘Φοβάμαι ότι το παιδί πρέπει να διακόψει το άθλημα’, είπα κάποτε σε έναν πατέρα που είχε βαλθεί να μετατρέψει τον γιο σε πρωταθλητή κωπηλασίας, όταν διαπίστωσα ότι το παιδί είχε υποστεί επανειλημμένες τενοντίτιδες στον ώμο. Του εξήγησα ότι λόγω του χαμηλού ακρώμιου δεν θα ωφελούσε ούτε να αλλάξει τεχνική. ‘Το έχω καταλάβει,’ μου απάντησε ο πατέρας, ‘δεν τα παίρνει ο μικρός αυτά, θα αναγκαστώ να τον ρίξω στα γράμματα.’ Και μέσα στο περιβάλλον ετούτο της ζωής, το τραγικό, το κωμικό και θεϊκό συνάμα, που γυρνάνε τη βάρκα τραβώντας κόντρα κουπί οι δυο μικροί θεοί, Ευριπίδης και Αριστοφάνης, η μπούρσα στον ώμο με την επαναληπτικότητα της κίνησης φθείρεται και οι τένοντες που ακολουθούν εξ ανάγκης τα θεία στερεότυπα συμπιέζονται και τρίβονται στο υπακρωμιακό ταβάνι. Και ο στεριανός νοήμων άνθρωπος, το θείο όν του νερού και της φωτιάς, παρά ταύτα, συνεχίζει.

Ο πόνος, που αποτελεί το βιολογικό συναγερμό, είναι η πρώτη έκδηλος οργανική διαμαρτυρία των ορίων. Ο homo sapiens, που κάποτε ανησυχεί, φαίνεται να ξέχασε αυτό που κατέχει εκ φύσεως το κάθε όν, τί πράγματι να κάνει.

Πρώτη αντιμετώπιση

Συνήθως οι συμβουλές σε όλους τους λαούς αρχίζουν με τι πρέπει κάποιος να κάνει, όταν αντιμετωπίζει ένα πρόβλημα. Εμείς, συνεπείς στις απολλώνιες και διονυσιακές καταβολές της φύσης μας, πρέπει να αρχίσουμε ανάλογα, λαμβάνοντας υπ’ όψιν μας ότι μετά την ηλιοθεραπεία επέρχονται εξάρσεις.

Τι να ΜΗΝ κάνετε

1.Μη πηγαίνετε ενάντια στον πόνο σας. Και αν σας πει κάποιος, παρά ταύτα, ότι έγινε πονώντας καλά, δεν σημαίνει ότι θα συμβεί αυτό και σε εσάς.

Aκολουθείστε τα φυσικά πρότυπα, τα περισσότερο ασφαλή και τα καθιερωμένα. Δεν υπάρχει λόγος να πειραματίζεστε κάνοντας τα πράγματα ανάποδα.

  1. Μη κάνετε τις ίδιες επαναλαμβανόμενες κινήσεις. Οι ίδιες κινήσεις, έστω και αν γίνονται ανώδυνα, επενεργούν αρνητικά σε μια άρθρωση που φλεγμαίνει έντονα. Την εμποδίζει να ηρεμήσει και συχνά είναι σαν να ξύνεται μια πληγή.
  2. Μη ξαπλώνετε επάνω στον πονεμένο ώμο. Υπάρχουν περιπτώσεις που μπορεί ο πόνος να αυξηθεί τη νύχτα και η μόνη θέση ανακούφισης θα είναι η καθεστηκυία ή το περπάτημα, κρατώντας σαν μωρό, το πονεμένο χέρι με το άλλο.

Τι ΝΑ κάνετε

  1. Ακινησία. Κρεμάστε το χέρι σας σε μια μαντίλα ή αιώρα από το λαιμό ή βάλτε το στην τσέπη με χαλαρό τον ώμο. Αποφύγετε τις δύσκολες και υπερβολικές κινήσεις. Όταν ντύνεστε να βάζετε πρώτα το μανίκι στο πονεμένο χέρι και όταν γδύνεστε να το βγάζετε τελευταίο.
  2. Ψυχρά επιθέματα. Πάρτε μια εύκαμπτη παγοκύστη ή μια σακούλα αρακά ή καλαμπόκι από το ψυγείο και βάλτε την με ένα ύφασμα ανάμεσα σαν επωμίδα επί του ώμου. Αφήστε την για 10 έως 15 λεπτά περίπου και επαναλάβετε κάθε 3 ώρες. Σε πολύ οξείες καταστάσεις, μετά από λίγα λεπτά εφαρμογής μπορεί να προκληθεί μια αύξηση του πόνου, οπότε τυλίξετε το ψυχρό επίθεμα με μια πετσέτα για να είναι πιο ανεκτό και εναποθέστε το πάλι.
  3. ‘Μπλάστρωμα’. Επαλείψτε τον ώμο με μια αρκετή ποσότητα παυσίπονης ή αντιφλεγμονώδους κρέμας (τύπου roiplon ή voltaren) βάζοντας επάνω μια μεμβράνη προστασίας, σαν αυτή που χρησιμοποιούμε στα τρόφιμα στο ψυγείο, για να μη αφαιρούν την αλοιφή τα ρούχα. Κοιμηθείτε έτσι το βράδυ, έχοντας το χέρι σε μια ασφαλή θέση.

Τι πρέπει να ξέρετε ακόμη

Α. Τις βασικές αρχές της κάθε θεραπείας

  1. Η φύση βρίσκει διεξόδους. Όσο σοβαρά και να είναι τα πράγματα, αυτή την αρχή μην την ξεχάσετε ποτέ. Η κάθε θεραπεία δεν αποσκοπεί σε άλλο, παρά να βοηθήσει το έργο της φύσης.
  2. Θεραπεύω σημαίνει κατανοώ. Μια καλή αρχή είναι η σωστή διάγνωση. Πολλές από τις παθήσεις του ώμου, όπως η αρθρίτιδα, η βλάβη του χόνδρου, ο λεγόμενος ‘παγωμένος ώμος’ που είναι μια συχνή και άγνωστης αιτιοπαθογένειας υμενίτιδα του αρθρικού θύλακος (κάψα), οι παθήσεις νεύρων του αυχενικού πλέγματος, ο ασταθής ώμος, κ.ά. μπορεί να επιφέρουν μια εικόνα ανάλογη του συνδρόμου των στροφέων. Καλό είναι επομένως. η πάθηση που υπάρχει να διευκρινιστεί όσο γίνεται καλύτερα. Συχνά περικλείεται ακόμη κάτω από τον παλιό, ασαφή και ευρύ ορισμό της ‘περιαρθρίτιδας’, η οποία ως διάγνωση δεν είναι πλέον αρκετή.
  3. Η κάθε περίπτωση έχει και ιδιαιτερότητες. Υπάρχουν πολλοί παράγοντες που επενεργούν σε μια πάθηση. Για παράδειγμα, μπορεί να λείπουν από τον οργανισμό ιχνοστοιχεία ή πρωτεΐνες και αμινοξέα. Πιθανόν να υπάρχει αυξημένο σάκχαρο ή ουρικό οξύ, που επενεργούν αρνητικά σε μια άρθρωση που φλεγμαίνει, καθόσον το πρώτο εμποδίζει να κλείσει η πληγή, το δεύτερο εναποθέτει στην άρθρωση μικροκρυστάλλους. Σημαντικό ρόλο επίσης διαδραματίζει η κατάσταση του ανοσοποιητικού συστήματος και ο ψυχισμός. Σχετικά με το πρώτο, που σχετίζεται στενά με το δεύτερο, υπάρχουν παθήσεις όπως οι λεγόμενες αυτοάνοσες ή ρευματικές, που επέρχονται από ένα εμφύλιο πόλεμο στοιχείων του οργανισμού σε διάφορα επίπεδα, με πιο κοινή περίπτωση την ‘ινομυαλγία’, η οποία επιφέρει ευαίσθητο συνδετικό ιστό. Όσον αφορά τον ψυχισμό πρέπει να αναφέρουμε την ‘κατάθλιψη’, η οποία επενεργεί αρνητικά, καθόσον επέρχεται πτώση ενδορφινών που είναι οι φυσικές μορφίνες, καθώς και άλλων εγκεφαλινών, που βοηθούν την αυτορρύθμιση του οργανισμού μας.

Β. Για τις θεραπευτικές επιλογές και τα μέσα

  1. Σχετικά με τις ενέσεις κορτιζόνης. Όταν τα ενοχλήματα είναι πολύ ισχυρά συνηθίζεται στον τόπο μας, συχνότερα από ότι στο εξωτερικό, να γίνονται στον ώμο ενδαρθρικές εκχύσεις στεροειδών, όπως κορτιζόνης. Σε αυτή την πρακτική υπάρχουν θετικά και αρνητικά σημεία. Τα θετικά εντοπίζονται στο ότι τα αποτελέσματα μπορεί να είναι θεαματικά, τα αρνητικά στο ότι το ισχυρό αυτό φάρμακο επιφέρει στους ιστούς που θα εκχυθεί, ιστολογικές αλλοιώσεις. Είναι σαν να σβήνετε τη φωτιά στην κουζίνα σας με πυροσβεστήρα. Η ενδαρθρική έκχυση κορτιζόνης ή ενός από τα κοκτέιλ που την περιέχουν, πρέπει να είναι η τελευταία λύση, εκτός εάν οι πόνοι είναι αβάστακτοι και δεν γίνεται αλλιώς.
  2. Σχετικά με τις εναλλακτικές μεθόδους. Δεν πρέπει να είναι η πρώτη αλλά η εναλλακτική επιλογή. Το πρόβλημα στον ώμο είναι κατ’ εξοχήν μηχανικό και ως τέτοιο πρέπει να αντιμετωπίζεται, εκτός εάν το πνεύμα μας βρίσκεται στην Ανατολή. Ο βελονισμός, πέρα από μια παυσίπονη και ελαφρώς αντιφλεγμονώδη δράση, σας αφήνει διαγνωστικά και από πλευράς βαθύτερης αποκατάστασης, ξεκρέμαστους, καθ’ όσον δεν έχει αποδειχθεί ότι μπορεί να προσφέρει κάτι ουσιαστικά βελτιωτικό στο λειτουργικά σύστημα. Πολλές φορές, λόγω της καταστολής του πόνου, επέρχονται κατόπιν μεγαλύτερες ζημιές. Όσον αφορά άλλες εναλλακτικές μεθόδους, όπως ομοιοπαθητική, βότανα, ρεφλεξολογία κ.λπ., στη συγκεκριμένη περίπτωση διατηρούμε επιφυλάξεις. Το χάσιμο χρόνου με λαθεμένη τη θεραπευτική επιλογή, παρότι η ίδια δεν κάνει κακό, αυξάνει το πρόβλημα. Το πρόβλημα του ώμου, που θεωρείται ως το δεύτερο σε συχνότητα από τα μυοσκελετικά ακολουθώντας την οσφυαλγία, είναι αρκετά σημαντικό.
  3. Σχετικά με τη Φυσικοθεραπεία. Ένας σύγχρονος, έμπειρος φυσικοθεραπευτής είναι και εμβιο-μηχανολόγος. Η φυσικοθεραπεία αποτελεί την πιο παραδεκτή μέθοδο συντηρητικής αντιμετώπισης των μυοσκελετικών προβλημάτων. Στην περίπτωση αυτή στηρίζεται σε δυο άξονες. Στην αντιμετώπιση της φλεγμονής και στη βελτίωση της λειτουργικότητας της άρθρωσης, διαχωρίζοντας καταρχάς τους ασθενείς σε αμιγείς αθλητές και σε ακραιφνείς κωπηλάτες της ζωής, σύμφωνα με τις ανάγκες τους και κάνοντας το ίδιο κατόπιν με τις παθήσεις στις αρθρώσεις. Οι πρώτοι έχουν και προβλήματα στη μακρά κεφαλή του δικέφαλου μυός, ενώ οι δεύτεροι συνήθως όχι. Οι πρώτοι θέλουν και διατάσεις των μυών, ενώ οι δεύτεροι ενδυνάμωση. Ο διαχωρισμός των ομάδων και η εξειδίκευση του προβλήματος δημιουργεί μια πολυπλοκότητα, αλλά αυτή είναι η κατεύθυνση του πνεύματος του πολιτισμού μας. Η ιατρική που στηρίζεται στην Αριστοτέλεια λογική, παρά τις όποιες αδυναμίες της από την επερχόμενη πολυπλοκότητα, έχει αποδειχθεί πρακτικά πιο ωφελιμιστική από την συμπαθή στην ψυχή Πλατωνική ιδεολογία.

Επικοινωνία

Λ. Αλίμου 68, Aθήνα, 174 55

T. +30 210 98 20 114

F. +30 210 98 41 130

E. info@plefsimag.gr

Νέα Άρθρα

26 Φεβρουαρίου 2019
26 Φεβρουαρίου 2019

Plefsi Social

©2019 Plefsi. All Rights Reserved. κατασκευη ιστοσελιδας - XTD

Search